Historyczne Badminton 2026

Fakty

1. do pierwszej próby, czyli ujeżdżenia przystąpiło 61 koni;
2. w końcowych wynikach zostało sklasyfikowanych 40 z nich;
3. 2 zrezygnowały po ujeżdżeniu, 14 podczas krosu, 5 po krosie lub podczas przeglądu weterynaryjnego;
4. warto przyjrzeć się wiekowi startujących w Badminton koni i porównać z wiekiem koni skokowych znanych z europejskich parkurów. W Badminton na 61 koni tylko 2 miały po 10 lat, natomiast reszta: 14 to konie 16-letnie (sic!), 12 to 14-latki, a aż 5 miało 17-19 lat. Czy w takim wieku wciąż startują konie w najważniejszych zawodach skokowych? Pytanie retoryczne…;
5. o ile ogiery w skokach czy ujeżdżeniu pokazują się coraz częściej, to w WKKW Chilli Morning był wyjątkiem. W tegorocznym Badminton wystartowało 47 wałachów, a do rywalizacji stanęło 14 klaczy;
6. ogierem, który aż 4 krotnie powtarzał się w rodowodach koni z Badminton 2026 był trakeński Birkhof’s Grafenstolz ur. 1998 (Polarion – Gipsy Lady / Camelot). Rok 2004 był dla niego najlepszym pod względem sportowym – zakwalifikował się Bundeschampionatu w 3 dyscyplinach i wygrał kategorię koni 6-letnich podczas MŚMK. Grafenstolz jest ciekawym przypadkiem ogiera, który mocno zaznaczył się pod względem hodowlanym w sporcie – w 2020 roku 48 sztuk jego potomstwa startowało w zawodach międzynarodowych WKKW, ale zostawił w niemieckiej hodowli tylko 3 synów, mimo że został sprzedany do Anglii w wieku 11 lat, to w Niemczech zostawił 562 sztuki potomstwa, z których 346 z tzw. plasowaniami. Jego potomstwo w tegorocznym Badminton zajęło odpowiednio: 1., 17., 26. i 34. miejsce. Po dwóch potomków miały ogiery: Chilli Morning DSP (jeden z nielicznych ogierów WKKW, WEG-C 2014 Caen 3m., IO Rio de Janaeiro 12 m. i Badminton 2015 1 m., William Fox-Pitt), Coroner xx i Quintender holszt. Sięgając głębiej w rodowody kilku koni, m.in. Annaghmore Valoner (3m. w Badminton 2026) znajdziemy ogiera Mtoto xx ur. 1983;
7. najwięcej koni, spośród wszystkich startujących w Badminton 2026, miało paszport ISH (Horse Sport Ireland) – 24 sztuki. Jest to księga irlandzka, której konie przez lata były efektem krzyżowania pociągowych koni irlandzkich z końmi pełnej krwi angielskiej. W najnowszym rankingu WBFSH najlepszych koni WKKW księga ta zajmuje pierwszą pozycję. Ale te pociągowe konie irlandzkie stanowiące dumę Irlandii, nie są podobne do polskich koni zimnokrwistych, są wykorzystywane m.in. w policji.
8. 2. m-ce pod względem liczby paszportów zajęła księga rodem z Anglii – SHBGB, mało znana miłośnikom ujeżdżenia czy skoków. SHBGB, czyli księga hodowlana koni sportowych Wielkiej Brytanii (Sport Horse Breeding Great Britain), której celem jest produkcja koni sportowych do wysokiego wyczynu: ujeżdżenia, skoków i WKKW. O ile SHBGB nie jest sklasyfikowana w ujeżdżeniu, a w skokach zajmuje 42. miejsce na 56 ksiąg, to w WKKW plasuje się na wysokiej 8. pozycji w rankingu ksiąg WBFSH;
9. spośród 40 koni, które ukończyły Mars Badminton Horse Trial 2026 aż 14 było ISH, ale mając na względzie konie przystępujące do pierwszej próby, to ISH została pobita przez SHBGB (na 10 koni startujących w pierwszej próbie, zawody ukończyło aż 8 sztuk);
10. 22 konie z początkowej puli miało przynajmniej jednego przodka xx, chociaż aż 8 z nich nie miało udokumentowanego pochodzenia na stronie Horstelex (nie wiadomo czy nie miały udokumentowanego pochodzenia, bo tak się zdarza się z księgą irlandzką, czy zainteresowany koniem po prostu go nie wpisał);
11. 39 koni spośród całej puli miało w rodowodzie powyżej 50% krwi xx, ale także 9 nie miało wiarygodnego oznaczenia tego procentu w rodowodzie (na podstawie Horstelex),
12. 27 koni miało od 170 do 178 cm wysokości w kłębie, a 13 – 168 cm.

Mars Badminton Horse Trials 2026 wygrała Ros Canter na Lordships Graffalo, o tej parze więcej piszę dalej.

ROS i Walter piszą historię WKKW

Wielbiciele WKKW znają ROSALINDE CANTER ze startów w igrzyskach, mistrzostwach świata, Europy czy 5* zawodach w Badminton i Burghley jako reprezentantki Wielkiej Brytanii. Podczas konferencji prasowej w Badminton, prowadzonej pod gołym niebem, dostępnej dla wszystkich chętnych, numer 3 tych zawodów, czyli kolega z ekipy angielskiej – Harry Meade żartował, że po wygraniu przez Canter kolejnych zawodów 5*, czyli Burghley, powinni spowodować, żeby była w ciąży i może to ją wreszcie zatrzyma w zwycięstwach. Ale to nie był dobry sposób na Ros, bo będąc w ciąży wygrała Burghley, a po urodzeniu kolejnej córki, już w kilka miesięcy po porodzie, wygrała trzeci raz Badminton. Patrząc na nią w krosie, galopującą w rytmie, bez problemu pokonującą kolejne przeszkody, można mieć wrażenie, że jazda konna nawet na tym poziomie jest zwyczajnie łatwa i wyjątkowo przyjemna. Nic bardziej mylnego. Godziny spędzone w siodle i to na różnych koniach, dają takie doświadczenie i wyczucie. Canter jest drugim jeźdźcem (a dokładniej amazonką) od czasów Ginny Lang w 1989 roku, który wygrał w tym samym roku Badminton i Burghley, na tym samym koniu.

Kim jest ta nieduża – 157 cm wzrostu, 40-letnia kobieta, matka dwójki dzieci, w tym kilku miesięcznej Senah, która urodziła się 3,5 miesiąca (sic!) przed Mars Badminton Trials 2026?

ROSALINDE CANTER dorastała na rodzinnej farmie wraz z dwoma, starszymi siostrami. Jej ojciec to sportowiec – tenisista, obecnie wchodzący w skład zespołu wspierającego Ros w zmaganiach jeździeckich. Sama Ros od najmłodszych lat rywalizowała sportowo, nie tylko startowała jako reprezentantka miejscowego Pony Klubu, ale także była zagorzałą hokeistką, uprawiała biegi przełajowe, a także grała w tenisa. Po ukończeniu studiów – Sports Science na Sheffield Hallam University, gdzie także grała w hokejowej reprezentacji uniwersyteckiej (sic!), przez kilka lat pracowała i trenowała u Judy Bradwall – byłej zawodniczki WKKW, zwyciężczyni Burghley, uznanej trenerki zarówno koni, jak i zawodników. Bradwall była pierwszą kobietą, która przewodniczyła komisjom sędziowskim w Badminton i Burghley. Ros miała więc od kogo się uczyć.

Od 2011 Canter prowadzi swoją stajnię. Brała udział w Team BG Olympic Programme, przygotowującym do IO w Rio de Janaeiro 2016, a w roku następnym zadebiutowała na ME seniorów i ostatecznie była częścią „złotego zespołu” na koniu Allstar B. W roku 2019 stała się numerem 1 rankingu FEI WKKW, w wieku 33 lat. Jest drugą, po Mary King, kobietą, która osiągnęła szczyt tego rankingu.

Drugie miejsce zajął Tim Price – bardzo lubiany w Anglii nowozelandzki zawodnik. Podczas konferencji prasowej w Badminton 2026, prowadzący żartował, że tak go lubią, że nawet pozwoliliby mu wygrać te zawody. To były olimpijczyk, który zajmował 1 m-ce w rankingu FEI WKKW i wygrał 5. krotnie zawody rangi 5*. Tim Price z żoną Janelle po raz pierwszy startował w Badminton w 2004 roku, ogólnie uczestniczył w tych zawodach 12 razy, a do tego roku najlepszym jego miejscem był 3 pozycja na Xavier Faer w 2017. Wraz z Falco wygrał zawody w Pau 5* i był drużynowym mistrzem świata i brązowym medalistą w 2022 roku, a także zajął 2 m. podczas kolejnych 5* zawodów w Maryland w sezonie 2024. Falco był jednym z niewielu koni, który z powodzeniem mogłyby startować w zawodach ujeżdżeniowych – w Badminton został nagrodzony wielkimi brawami za pokonanie na czysto próby skokowej. Stanowi własność Sue Benson, która w Badminton zajęła 2. pozycję w roku 1979. W tym roku Tim Price zajął 2. miejsce w Mars Badminton, więc może za rok znowu stanie na podium?

Harry Meade, który w Badminton 2026 zajął 3. miejsce, dosiadając nieśmiałej, jak sam twierdzi, klaczy Annaghmore Valoner, w ujeżdżeniu uplasował się na 10. miejscu, w krosie zajął 2 m. i miał bardzo dobrą pozycję wyjściową do bycia wyżej sklasyfikowanym, ale zrobił na parkurze jedną zrzutkę, co i tak pozwoliło mu zająć wysokie 3. miejsce. Zawodnik ten po raz pierwszy startował w Badminton w 2008 roku, w roku ubiegłym był numerem 1 w rankingu FEI WKKW – dzięki wynikom w zawodach 5*.

O braku szczęścia może mówić Sarah Bullimore z Anglii, która kończąc ujeżdżenie z wynikiem 32,1 (19 m.) i mając 0 pkt. k. w krosie (3 m.), mogła starać się o podium, ale w próbie skokowej zrobiła 2 zrzutki, czym pogrzebała szansę na wysoki wynik, kończąc na… 10 pozycji, co i tak nie jest przecież złym rezultatem.

Ros a dokładniej Rosalinde Canter to zawodniczka, która wzbudza wiele emocji w wyrobionej, angielskiej publiczności. W tym roku wygrała po raz trzeci zawody w Badminton, dosiadając tego samego wierzchowca – LORDSHIP GRAFFALO, zwanego w stajni Walterem. Do tej pory nikomu to się nie udało. Lucinda Green wygrała te zawody aż 6 razy, ale za każdym razem na innym koniu.

Eric Winter – course designer Badminton 2026

Oglądając zawody WKKW, rzadko myślimy o faktycznej roli gospodarza toru, ale podobnie jak w skokach to oni faktycznie decydują o stopniu trudności danego konkursu.

KROS BADMINTON 2026

• Liczba przeszkód 32
• Liczba skoków 51
• 15 kombinacji: 2x 3 ABC, 1x ABCD, 12 x 2 AB
• Dystans ok. 6700 m.
• Tempo 570 m/min.
• Optym. czas. 11.45 min.
• Spóźnienie 0,4 pkt/s

Maksymalne wymiary stałych elementów przeszkód krosowych nie zmieniły się od wielu lat i są to:

• Wysokość 1.20 m
• Górna szerokość 2 m
• Baza przeszkody – szerokość 3 m
• Maksymalny spadek 2 m
• Przeszkody do czesania mają max. wys. do 1.45 cm

Mało kto myśli o tym, jak trudna i odpowiedzialna jest rola budowniczego próby terenowej. Jak po szczęśliwym zakończeniu krosu oddycha z ulgą. W Badminton gospodarzem krosu był Eric Winter – były zawodnik WKKW oraz skoków. Mieszkając blisko Badminton, wielokrotnie przyjeżdżał przed zawodami, aby zbudować kros odpowiedni do rangi zawodów. Uważa bowiem, że taki kros jak w Badminton, „na czysto” powinno ukończyć 50-60% zawodników – gdy taka sztuka uda się tylko 30-45% oznacza to, że zbyt dużo koni miało problemy na krosie, a gdy 65%, iż za dużo par ukończyło kros na czysto. Według niego kros to test, ale musi mieć charakter naturalny – nie może być zbyt sztuczny, powinien wtapiać się w otoczenie. Trzeba dobrze dobrać przeszkody i dobrze je rozmieścić – nie można stawiać trzech czy czterech trudnych przeszkód jedna po drugiej, bo konie bardzo się zmęczą, a trzeba je utrzymać w galopadzie i sprawić, by nie traciły tempa. Dlatego właśnie stawia na kombinacje. Mówił:

Mogę zrobić prostą przeszkodę, a może i dwie proste, a potem trudniejszą. Planowanie budowy krosu zajmuje mi prawie cały rok – przygotowania rozpoczynam w styczniu, a dość znaczne zmiany mogę wprowadzać jeszcze na około miesiąc przed rozpoczęciem zawodów.

Pogoda w Badminton gra szczególną rolę, z racji opadów zdarzyło się przecież odwołać zawody. Tegoroczna mokra zima nie zaszkodziła solidnemu systemowi odwadniającemu, ale Eric i tak zawsze jest przygotowany na zmianę planów:

jeżeli jest mokro, mam plan wycofania niektórych przeszkód i złagodzenia stopnia trudności krosu.

Zawody w Badminton wykreowano jako zawody selekcyjne dla zespołu angielskiego, a budowniczy krosu jest pod szczególnym obstrzałem. Złoty medalista olimpijski WKKW, wielokrotny zwycięzca Badminton i także budowniczy krosu, były maż księżniczki Anny, czyli Mark Phillips skrytykował tegoroczny kros w Badminton. Uważa, że stopień trudności będzie porównywalny do krosu na Mistrzostwach Świata w Aachen, a to oznacza, że ten w Badminton stracił wartość selekcyjną dla ekipy angielskiej. A taki cel zawodów obrał sobie jego twórca, czyli książe Beaufort – David Somerset – zorganizować na terenie Badminton House coroczne zawody, które pomogłyby angielskim zawodnikom zdobywać niezbędne doświadczenie. Miała to być realna pomoc w treningu i wyborze angielskiej drużyny olimpijskiej.

Statystyki Badminton 2026

Galeria zdjęć